عید که آمد فکری برای آسمان تو خواهم کرد یادم باشد٬روزهای آخر اسفند دستمال خیسی روی ستاره هایت بکشم و گلدانی کنار ماهت بگذارم. زندگی٬همیشه که این جور پیچ و تاب نخواهد داشت بد نیست گاهی هم دستی به موهایت بکشی و با درخت و باغچه صحبت کنی پنهان نمی کنم که پیش از این سطرها « دوستت دارم» را می خواسته ام بنویسم حالا کمی صبر کن بهار که آمد فکری برای آسمان تو و سطرهای پنهانی خودم خواهم کرد کمی صبر کن... شاید هنوز هم بتوان به چشم دیگری خیره ماند و سبز شد! در بهار نفسی چاق در تابستان دلی قبراق در پاییز چشمانی براق و در زمستان آغوشی بی فراق برای هم آرزو کنیم.